Księżyc

Mapa Księżyca zawsze przypomina mi książkę „Na Srebrnym Globie” Jerzego Żuławskiego. 

Jego syn, Juliusz, wspominał, że nad biurkiem ojca wisiała ogromna mapa Księżyca.

Na pewno pisząc książkę Jerzy wędrował przez Mare Imbrium, planował kolejne przejścia przez Mare Frigoris a może Mare Serenitatis.

Moja mapa nie jest dość duża aby powiesić ją nad biurkiem, ale zawsze mam ją pod ręką..

Oswajanie Świata

"Droga pracuje za nas. Ludzie mówią, że przy odrobinie wyobraźni i skupienia podróżują równie dobrze nie odrywając się od krzesła. Chętnie im wierzę. To są siłacze. Ja nie. Ja za bardzo potrzebuję tego namacalnego oparcia jakim jest przemieszczanie się w przestrzeni."

"Podróż często daje sposobność do wytrącenia z rutyny, lecz nie daje - jak sądzilibyśmy - wolności. Raczej stwarza poczucie pewnych ograniczeń: wyrwany ze swego środowiska, pozbawiony swych nawyków jak grubego opakowania, podróżny zostaje sprowadzony do skromniejszych wymiarów. Rozwija za to w sobie ciekawość, intuicję, zdolność bezinteresownego zachwytu"



...bardzo mnie cieszy, że nie mogę się bez tego świata obejść"










Nicolas Bouvier (1929-1998) - jego życie było jedną, wielką, wspaniałą podróżą. Studiował prawo i literaturę. Opisując poznawane kraje z niezwykłą wrażliwością dotykał istoty rzeczy..

Myśl to forma odczuwania

"Czytanie to dla mnie rozrywka, oderwanie myśli, pocieszenie, małe samobójstwo.
Kiedy nie mogę już znieść świata, zwijam się w kłębek z książką, tym małym statkiem kosmicznym, którym odlatuję daleko od wszystkiego."

Jan Nepomucen z kapliczki w Siennie

        Na rozstajnych drogach w Siennie stoi mała kapliczka. W niej Jan Nepomucen, w stroju "służbowym". Obok jest cmentarz. 

Tam wiedzie cienka nić moich wspomnień. Pradziadkowie i prababcie leżą tutaj. 

W czasie wojny cmentarz ucierpiał a i może następne pokolenia wykorzystały poprzednie miejsca pochówku. Tylko niektóre rodziny można znaleźć. Nazwiska powtarzają się.

Ale są tutaj, w pobliżu swoich rodzinnych wsi, Kochanówki, Krzyżanówki i Starej Wsi.

 




 
Wiki:
         Jan Nepomucen, urodzony ok. 1350 roku, po odmówieniu ujawnienia tajemnicy spowiedzi Zofii Bawarskiej królowi czeskiemu Wacławowi IV (król podejrzewał żonę o niewierność), został poddany ciężkim torturom i w konsekwencji wrzucony do Wełtawy w 1393 roku.
Beatyfikowany w 1721 roku. W ikonografii święty przedstawiany jest w stroju kapłańskim, w sutannie, rokiecie, birecie. W ręku palma męczeńska; niekiedy trzyma palec na ustach, symbol zachowanej tajemnicy.
Jego atrybutami są: klucz, książka, kłódka, krzyż w ręce, zapieczętowany list, most (z którego został zrzucony), pieczęć, wieniec z pięciu gwiazd (w środku napis tacui – milczałem), woda, zamek.
Jest patronem jezuitów, Pragi, spowiedzi, dobrej sławy i tonących oraz orędownikiem podczas powodzi. Jest także patronem mostów.
Jest świętym, który chroni pola i zasiewy przed powodzią, ale również i suszą. Jego figury można spotkać przy drogach, mostach, w sąsiedztwie rzek i na rozstajnych drogach.



 
http://nepomuki.pl/nepomuk/kapliczki.htm

Niebo zakochanych

Spotkali się na moście. Spojrzeli na siebie i od tego momentu  nie potrafili bez siebie żyć.

Marc Chagall i Bella Rosenfeld.

Niebo zakochanych można oglądać w Pałacu Poznańskich – w Muzeum Miasta Łodzi.

"Niebo Zakochanych" Marca Chagalla

Palermo Shooting

            Ile razy w ciągu życia każdy z nas  zatrzymuje się na rozstajach? Wypalony i zmęczony sobą i życiem sławny fotograf musi  znaleźć nową drogę. Robienie zdjęć – shooting jest tu szczególnym wyrazem i przedstawieniem tego zajęcia. Tak właśnie udało mu się ustrzelić Śmierć. Dosłownie – bo z za zakrętu wypada na niego pędzący samochód i w tym czasie robi zdjęcie komuś, kto jest w środku. Cudem uchodzi z życiem a na fotograficznej kliszy nie ma nikogo, jedynie pamięta, że widział przez błysk sekundy kogoś przerażającego z małymi świdrującymi błyszczącymi oczami. 
To niezapomniany Denis Hopper, w jednej z ostatnich ról.

            Śmierć będzie go od tej chwili tropić – nawet w Palermo, gdzie decyduje się wyjechać na specjalną sesję zdjęciową z Millą Jovovicz. Fotograf chce odzyskać coś, co dawno już stracił – wiarę w to, że na świecie jest jeszcze coś prawdziwego, nie tylko kolorowe światła, natarczywe dźwięki miasta i reklamy.

Film został poświęcony dwóm twórcom, którzy zmarli w jednym dniu – Bergmanowi i Antonioniemu – mistrzom Wendersa.

Hugo Simberg - Garden of Death

Jeśli w „Siódmej Pieczęci" Bergmana Śmierć gra ze śmiertelnikiem w szachy to u Wendersa mieszka w bibliotece i domaga się zrozumienia i wyrozumiałości.

Jednak  na fresku, który gra też główną rolę w filmie nie ma litości – to Triumf Śmierci.

Czego się boisz? - pyta pojawiający się w filmie Lou Reed. Wygląda jak duch przybywający z zaświatów, teraz po jego śmierci robi to niesamowite wrażenie. Jeśli nie czujesz śmierci na swoim karku boisz się różnych rzeczy – niezrozumienia, braku uczuć, nienawiści, biedy. 

Początek i koniec życia jako najważniejsze dla człowieka zdarzenia.

Czego się boisz? 
Wciągnięcia do ksiąg Biblioteki, którą zarządza grający śmierć, sam już wtedy chory - Hopper. Tym bardziej jest przejmujący gdy mówi – jestem bramą, a wszyscy się mnie boją.

Wzbudza współczucie u fotografa, który pyta czy mógłby coś dla niego zrobić. Ale nie można nic dla Śmierci zrobić, a tym bardziej zrobić jej zdjęcia, o które przekornie prosi.. Obraz rozpływa się w różnych postaciach i przenikliwej jasności.

Boimy się życia, aby zdążyć zrobić wszystko zgodnie ze swoim planem, zdążyć przed śmiercią.. Ale plany zazwyczaj się zmieniają, krzyżują i nie spełniają się.


Jak żyć? I jak umrzeć?

Wim Wenders - Palermo Shooting - 2008 

Through Lens Darkly

Hugo Simberg painting - wiki 

Soundtrack

Film z Witkacym w 2017 roku!

Hélène Peltier była żoną wybitnego polskiego rzeźbiarza formisty, Augusta hr. Zamoyskiego. 
Po śmierci męża zachowała  jego archiwum. Ludwik Flaszen i Andrzej Wat, syn poety poprosili ją o przekazanie pamiątkowych zbiorów do Polski. 

W skrzyniach z prywatnymi dokumentami Zamoyskiego odnaleziono między innymi 110 taśm z niepublikowanymi filmami. Obrazy są czarno-białe i nieme. 
Zostały nakręcone przez rzeźbiarza na amatorskiej kamerze Pathe 9,5 mm. Zbiór, wraz z resztą archiwaliów, trafił w 2007 roku do warszawskiego Muzeum Literatury. 

Na rewelacyjne klisze natrafiono w trakcie prac inwentaryzacyjnych. Na pierwszych oglądanych taśmach występuje Stanisław Ignacy Witkiewicz, jego żona Jadwiga i osoby z bliskiego kręgu przyjaciół Zamoyskiego. 
Jest także taśma, na której uwieczniony jest Marc Chagall.  Filmy pochodzą z lat trzydziestych XX wieku. 
Film z Witkacym trwa 5 minut i będzie prezentowany  w Muzeum Literatury w 2017 roku.

Piotr Kłoczowski opowiada nam o odnalezionych zbiorach filmowych Augusta Zamojskiego. 
Wśród unikatowych nagrań znajdują się fragmenty z udziałem Stanisława Ignacego Witkiewicza. 

Źródła:
W rolach głównych: Stanisław Witkiewicz i Marc Chagall
20 październik 2015 | Konrad Bielecki

Fotografie z Wystawy Fotograficznej "Nineczka i Witkacy" w Muzeum Kulczyckich w Zakopanem.